مطالعات نشان میدهد افرادی که شب بیدار هستند، نسبت به آنهایی که سحرخیز هستند، خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ و بیماریهای قلبی دارند.
آیا شما سحرخیز هستید یا شب ها بیدار می مانید؟ الگوهای فعالیت ما و چرخههای خواب میتوانند بر خطر بیماریهای ما، مانند دیابت نوع ۲ و بیماریهای قلبی تاثیر بگذارند. تحقیقات جدید منتشر شده در فیزیولوژی تجربی نشان داد که چرخههای خواب / بیداری باعث تفاوتهای متابولیکی میشوند و ترجیح بدن ما را برای منابع انرژی تغییر میدهند. محققان دریافتند که کسانی که تا دیر وقت بیدار میمانند، توانایی کمتری برای استفاده از چربی برای انرژی دارند، به این معنی که چربیها ممکن است در بدن جمع شوند و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ و بیماریهای قلبی عروقی را افزایش دهند.
تفاوتهای متابولیک مربوط به این است که هر گروه تا چه حد میتواند از انسولین برای افزایش جذب گلوکز توسط سلولها برای ذخیرهسازی و مصرف انرژی استفاده کند. افراد سحر خیز(افرادی که ترجیح میدهند صبح فعال باشند) بیشتر به چربی به عنوان منبع انرژی تکیه میکنند و در طول روز با سطوح بالاتری از آمادگی هوازی نسبت به افراد شب بیدار فعالتر هستند. از طرف دیگر، افراد شب بیدار از چربی کمتری برای انرژی در حالت استراحت و در طول ورزش استفاده میکنند.
محققان دانشگاه راتگرز، نیوجرسی، ایالات متحده، شرکت کنندگان (۵۱ نفر) را بر اساس «کرونوتیپ» – تمایل طبیعی ما به جستجوی فعالیت و خواب در زمان های مختلف – به دو گروه (زود و دیررس) طبقه بندی کردند. آنها از تصویربرداری پیشرفته برای ارزیابی جرم بدن و ترکیب بدن، و همچنین حساسیت انسولین و نمونههای تنفسی برای اندازهگیری متابولیسم چربی و کربوهیدرات استفاده کردند.
شرکت کنندگان به مدت یک هفته تحت نظر بودند تا الگوهای فعالیت خود را در طول روز ارزیابی کنند. آنها یک رژیم غذایی تحت کنترل کالری و تغذیه داشتند و موظف بودند شب غذا نخورند تا تأثیر رژیم غذایی بر نتایج را به حداقل برسانند. برای مطالعه ترجیحات سوخت، آنها در حالت استراحت قبل از انجام دو جلسه تمرینی ۱۵ دقیقه ای مورد آزمایش قرار گرفتند: یک جلسه با شدت متوسط و یک جلسه با شدت بالا روی تردمیل. سطوح آمادگی هوازی از طریق یک چالش شیب که در آن شیب هر دو دقیقه ۲.۵ % افزایش مییافت تا زمانی که شرکتکننده به نقطه خستگی رسید، مورد آزمایش قرار گرفت.
محققان دریافتند که افراد سحر خیز نسبت به شب بیدار از چربی بیشتری برای انرژی هم در حالت استراحت و هم در هنگام ورزش استفاده میکنند. سحرخیزان نیز نسبت به انسولین حساستر بودند. از طرف دیگر افراد شب بیدار مقاوم به انسولین هستند، به این معنی که بدن آنها برای کاهش سطح گلوکز خون به انسولین بیشتری نیاز دارد و بدن آنها از کربوهیدرات به عنوان یک منبع انرژی بر روی چربیها حمایت میکند. توانایی ضعیف این گروه در پاسخ به انسولین برای مصرف قند می تواند مضر باشد زیرا نشان دهنده خطر بیشتر دیابت نوع ۲ و/یا بیماری قلبی است. علت این تغییر در ترجیح متابولیکی بین افراد سحرخیز و شب بیدار هنوز ناشناخته است و نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.
پروفسور استیون مالین، نویسنده ارشد دانشگاه روتگرز، نیوجرسی، آمریکا گفت: ”تفاوت در متابولیسم چربی بین” افراد سحرخیز “و”شب بیدار” نشان میدهد که ریتم شبانهروزی بدن ما (چرخه خواب / بیداری)میتواند بر نحوه استفاده بدن ما از انسولین تاثیر بگذارد. توانایی حساسیت یا اختلال در پاسخ به هورمون انسولین پیامدهای عمده ای برای سلامتی ما دارد. این مشاهده درک ما از این که چگونه ریتمهای شبانهروزی بدن بر سلامتی ما تاثیر میگذارند را بهبود میبخشد. از آنجا که به نظر میرسد که کرونوتایپ بر متابولیسم و عملکرد هورمونی ما تاثیر میگذارد، پیشنهاد میکنیم که کرونوتایپ میتواند به عنوان عاملی برای پیشبینی خطر بیماری فرد مورد استفاده قرار گیرد.
” ما همچنین دریافتیم که سحرخیزان از نظر فیزیکی فعالتر هستند و سطح تناسب اندام بالاتری نسبت به افرد شب بیدار دارند که در طول روز کمتحرک ترند. تحقیقات بیشتری برای بررسی ارتباط بین کرونوتیپ، ورزش و سازگاری متابولیک مورد نیاز است تا مشخص شود آیا ورزش زودتر در روز فواید سلامتی بیشتری دارد یا خیر. ”
منبع: science daily
