براساس یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله مراقبت از دیابت، افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ از دوران کودکی و همچنین بستگان غیر دیابتی آنها در معرض خطر بیشتری برای اختلالات خلقی مانند افسردگی و اضطراب قرار دارند.
شواهد زیادی در حمایت از ارتباط بین دیابت و افسردگی، اضطراب و یا هر دو وجود دارد اما مطالعات همچنین راههای بالقوه ای را برای کاهش این خطر نشان دادهاند. در میان افراد جوان مبتلا به دیابت، شواهدی وجود دارد که بدتر بودن سلامت کلی با خطر بالاتر افسردگی در دیابت نوع ۲ مرتبط است، اما نه در دیابت نوع ۱ – در نوع ۱ افزایش خطر افسردگی بدون توجه به سلامت کلی می باشد. تحقیقات نشان میدهد که حتی ابتلا به پیش دیابت نیز خطر ابتلا به افسردگی را افزایش میدهد. اختلالات خلقی می تواند پیامدهایی فراتر از علائم سلامت روان داشته باشد – افسردگی با خطر مرگ بیشتر در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ و اختلالات اضطرابی با مراجعه بیشتر به بیمارستان در افراد مبتلا به نوع ۲ مرتبط است. اما بسیاری از همان استراتژی هایی که می توانند به شما در مدیریت دیابت کمک کنند ممکن است به اختلالات خلقی نیز کمک کنند – از جمله مداخلات حمایتی دیابت، پیروی از یک رژیم غذایی سالم، ورزش منظم و حتی مصرف داروی دیابت نوع ۲ متفورمین.
شروع دیابت نوع ۱ در کودکی با افزایش خطر اختلالات خلقی مرتبط است
در این مطالعه، محققان به بررسی میزان افسردگی، اضطراب و اختلالات مربوط به استرس در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ در دوران کودکی و خانوادههایشان و همچنین در افراد بدون دیابت نوع ۱ پرداختند. آنها با استفاده از داده های ثبت نام های سراسری در سوئد، حدود ۳٫۵ میلیون نفر را که بین سال های ۱۹۷۳ و ۲۰۰۷ متولد شده بودند، به عنوان شرکت کننده در نظر گرفتند. از این گروه، ۲۰،۰۰۵ شرکتکننده تشخیص دیابت نوع ۱ را در دوران کودکی دریافت کردند. پس از تعدیل عوامل شناختهشده مرتبط با اختلالات خلقی، محققان دریافتند که شرکت کنندگان مبتلا به دیابت نوع ۱ در دوران کودکی، ۶۶ % ریسک بالاتری برای اختلالات خلقی در کل دارند. آنها همچنین ۸۵ درصد بیشتر به افسردگی، ۴۱ درصد بیشتر در معرض اضطراب و ۷۵ درصد بیشتر در معرض اختلالات مرتبط با استرس بودند، و همچنین ۳۰ درصد بیشتر احتمال داشت که داروهایی برای درمان افسردگی یا اضطراب مصرف کنند.
محققان همچنین دریافتند که اعضای خانواده افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ در دوران کودکی، خطر بالایی برای اختلالات خلقی دارند والدین ۱۸ تا ۲۵ درصد بیشتر احتمال ابتلا به آنها را دارند، در حالی که خواهران و برادران ۵ تا ۲۰ درصد بیشتر احتمال ابتلا به آنها را دارند. به نظر می رسد که این سطوح خطر متناسب با میزان ارتباط نزدیک اعضای خانواده با افراد مبتلا به نوع ۱ در دوران کودکی است. محققان اشاره کردند که خطر ژنتیکی برای اختلالات خلقی ممکن است با خطر ابتلا به دیابت نوع ۱ مرتبط باشد، نه اینکه نوع ۱ در واقع خطر اختلالات خلقی را افزایش دهد. البته، این احتمال نیز وجود دارد که هم ریسک ژنتیکی و هم استرس زندگی با دیابت بتواند خطر بالاتر اختلالات خلقی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ در دوران کودکی را توضیح دهد. آنها اشاره کردند که صرفنظر از علل این اختلالات خلقی، ” یافتههای ما نیاز به مشاوره روانی برای کودکان و خانوادههایشان در مراقبت از دیابت را برجسته میکند.”
منبع: diabetes self management
