بررسی جهانی نشان می دهد دیابت بارداری، خطر چاقی دوران کودکی را افزایش می دهد.
دانشمندان در “مرکز سلامت زنان و کودکان تیانچین” در چین، با همکاری محققینی از آسیا، آفریقا و آمریکای شمالی و جنوبی، متوجه شدهاند “دیابت شیرین بارداری” (GDM) با افزایش چاقی کودکی مرتبط است.
“مطالعه بین المللی چاقی کودکان، سبک زندگی و محیط (ISCOLE)” که در مجله ی “دیابتولوژیا” منتشر شد، نشان میدهد GDM خطر چاقی دوران کودکی، در سن ۹ تا ۱۱ سالگی را در بیش از ۴۷۰۰ کودک مورد بررسی، افزایش میدهد.
محققین میدانستند این کودکان از زنانی با مشکل دیابت دوران بارداری به دنیا آمده اند که در ۲۸% از حاملگیها تأثیر دارد، و باعث افزایش ریسک چاقی میشود. ولی تا امروز، اکثر تحقیقات بر کشورهای پردرآمد متمرکز بودهاند، و دادههای متعلق به کودکان مناطق مختلف جهان، محدود میباشد.
مطالعهی چند ملیتی که توسط “پی ژائو” هدایت میشد، اولین پژوهش برای ارزیابی رابطهی بین GDM و چاقی دوران کودکی است که در آن از مجموعهی گستردهای از داده های متعلق به کشورهای کم درآمد تا پر درآمد استفاده شده است.
“ژائو” و همکاران وی، ۴۷۴۰ کودک ۹ تا ۱۱ ساله از کشورهای استرالیا، برزیل، کانادا، چین، کلمبیا، فنلاند، هند، کنیا، پرتغال، آفریقای جنوبی، بریتانیا و ایالات متحده را مورد بررسی قرار دادند.
در این مطالعهی مقطعی، از معیارهای تشخیصی “انجمن دیابت آمریکا” و “سازمان بهداشت جهانی” و همچنین سه شاخص چاقی دوران کودکی (BMI، دور کمر، و چربی بدن) برای انجام آزمایش استفاده شد.
نتایج در ابتدا نشان دادند در کودکان ۹ تا ۱۱ سالهای که از مادران دارای GDM متولد شدهاند، در مقایسه با کودکان متولد شده از مادران بدون GDM، شیوع چاقی عمومی (۱۸٫۴% در مقابل ۱۲%) قابل توجه، چاقی شکمی بسیار زیاد (۱۶% در مقابل ۹٫۶%)، چربی بدن بالا (۱۲٫۱% در مقابل ۷٫۹%) و میانگین بالای وزن تولد (۳۴۱۵ در مقابل ۳۲۷۴ گرم) وجود دارد.
به علاوه، نویسندگان گزارش کردند در این تحقیق رابطهای میان GDM و شیوع زیاد چاقی عمومی و چاقی شکمی دوران کودکی در جمعیت مورد بررسی در تمامی این ۱۲ کشور یافت شده است، ولی چاقی شکمی، در کودکان متعلق به کشورهای پردرآمد بیشتر مشاهده شده است.
شیوع کلی GDM، در سراسر دنیا ۴٫۳ درصد بود، ولی این میزان از ۱٫۹ درصد در انگلستان و چین تا ۸٫۸ درصد در پرتغال گسترش داشت.
تطبیق یافتهها برای فاکتورهای دیگر شامل سن مادر در زمان زایمان، تحصیلات مادر، وضعیت شیردهی به کودک، سن بارداری، تعداد خواهر و برادر کوچکتر، امتیازات الگوی تغذیه کودک، فعالیت فیزیکی، زمان خواب، سن، جنسیت، و وزن تولد، نیز انجام شد. با این وجود، یافته ها فقط تا حدی از BMI مادر مستقل بودند.
گرچه مکانیسمهای مسئول افزایش ریسک چاقی در این کودکان، هنوز مشخص نیست، ولی تیم تحقیقاتی، توانستهاند مشخص کنند مواجهه با GDM، با افزایش رشد جنین در رحم مرتبط است (به دلیل افزایش حجم جنین و تغییرات ایجاد شده در سطوح هورمون جنین) و منجر به افزایش چربی خون، و ازدیاد انسولین، و ترکیب افزایش یافتهی لپتین در نوزاد میگردد.
برخی تحقیقات نیز نشان می دهد GDM ممکن است باعث تغییر اپیژنتیک در ژنوم جنین شود که بر بیان ژنهای متابولیک تنظیم کننده، برای مثال، تجمع چربی بدن، تأثیر میگذارند.
منبع: the global diabetes community
