بر اساس مطالعه جدیدی که در کنگره جهانی مقاومت به انسولین، دیابت و بیماری های قلبی عروقی ارائه شده و در مقاله ای شرح داده شده است، استفاده از سیستم پایش مداوم گلوکز (CGM) با خطر کمتر بستری شدن در بیمارستان در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ مرتبط است.
پایش مداوم گلوکز شامل نصب یک سنسور است که روی پوست شما قرار می گیرد (یا در زیر پوست شما کاشته میشود) و معمولا روی بازوی شما قرار دارد که مقدار گلوکز را به یک دستگاه سازگار در فواصل زمانی از پیش تعیینشده، مانند هر دقیقه و یا هر پنج دقیقه، میفرستد. این قرائتها اکنون آنقدر دقیق هستند که اکثر سیستمهای CGM برای استفاده در اغلب موارد نیاز به کنترل و تأیید توسط گلوکومتر را ندارند. نشانداده شدهاست که نظارت مداوم بر گلوکز به بهبود کنترل گلوکز هم در افراد جوان و هم در افراد مسن مبتلا به دیابت نوع ۱ کمک میکند و به طور فزایندهای در میان جوانان مبتلا به دیابت نوع ۱ رایج شدهاست. مطالعات نشان دادهاند که افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که از سیستمهای CGM استفاده میکنند نیز در معرض خطر کمتری برای هیپوگلیسمی شدید (قند خون پایین)قرار دارند.
در مطالعه اخیر، محققان به سوابق کلینیک های Veterans Affairs (VA) برای ۵۴۱۵۱ بیمار بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ نگاه کردند. همه شرکت کنندگان حداقل یک بار ویزیت کلینیک برای مراقبت های اولیه یا غدد درون ریز در سال گذشته داشته اند و حداقل دو سال از داده های سلامت کلی در دسترس بودند. کاربران جدید سیستم CGM با تجویز حسگر با اولین تاریخ پر شدن بین سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۲۰ شناسایی شدند. کاربران غیر CGM سیستم با نداشتن نسخه سنسور شناسایی شدند، در حالی که نسخه نوار تست گلوکز داشتند. محققان علاقه مند به مقایسه نتایج مختلف پس از استفاده کاربران سیستم CGM به مدت ۱۲ ماه از سیستم خود بودند، از جمله تغییرات در A1C (معیار کنترل طولانی مدت گلوکز خون)، بستری شدن در بیمارستان مربوط به قند خون بالا یا پایین، و بستری شدن در بیمارستان به هر دلیلی. . شرکت کنندگان شامل ۵،۰۱۵ نفر مبتلا به دیابت نوع ۱ که از سیستم CGM استفاده میکردند، ۳،۵۱۸ نفر مبتلا به دیابت نوع ۱ که این کار را نکردند، ۱۵،۷۰۶ نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ که از سیستم CGM استفاده میکردند، و ۲۹،۹۱۲ نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ که این کار را نکردند.
استفاده از CGM با کاهش A۱C و کاهش خطر بستری شدن در بیمارستان مرتبط است.
پس از ۱۲ ماه، افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ که از سیستم CGM استفاده می کردند، به طور متوسط ۰٫۲۶ درصد کاهش بیشتری در A1C داشتند. برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، تفاوت بیشتری در کاهش A۱C در میان کاربران سیستم CGM وجود داشت (۰٫۳۹%). اما مهمترین تفاوتها مربوط به بستری شدن در بیمارستان بود. در میان افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، کسانی که از سیستم CGM استفاده میکردند، ۳۱ % کمتر احتمال داشت که به خاطر رویدادهای مربوط به قند خون پایین در بیمارستان بستری شوند و ۲۵ % کمتر احتمال داشت که به هر دلیلی در بیمارستان بستری شوند. در میان افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، کسانی که از سیستم CGM استفاده میکردند، احتمال کمتری برای بستری شدن در بیمارستان برای حوادث مرتبط با قند خون بالا داشتند و احتمال بستری شدن در بیمارستان به هر دلیلی ۱۱ % کمتر بود. هیچ تفاوت قابلتوجهی بین کاربران CGM و غیر کاربران در زمان بستری شدن برای قند خون بالا در دیابت نوع ۱، یا بستری شدن برای قند خون پایین در دیابت نوع ۲ وجود نداشت.
در یک تجزیه و تحلیل اولیه از خطر مرگ پس از ۱۸ ماه، زمان پیگیری نه چندان طولانی برای نتیجه ای نادر مانند مرگ در این گروه از شرکت کنندگان، محققان دریافتند که پس از تعدیل عواملی که ممکن است بر خطر مرگ و استفاده از سیستم های CGM (مانند برخی بیماری ها) تأثیر بگذارد، خطر مرگ در میان کاربران سیستم CGM با دیابت نوع یک ۶۲ درصد کمتر بود، در حالی که برای کاربران سیستم CGM مبتلا به دیابت نوع ۲ در مقایسه با غیرکاربران ۲۱ درصد کمتر بود. محققان تاکید کردند که در طول زمان برای تایید اعتبار این نتایج در مورد مرگ به داده های بیشتری نیاز است اما آنها به یک نتیجه بسیار مهم اشاره می کنند که در تحقیقات آینده در مورد مزایای نظارت مداوم گلوکز باید در نظر گرفته شود.
منبع: diabetes self management
