بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله Annals of Internal Medicine منتشر شده است، مشارکت بهیاران بهداشت اجتماعی در ارتباط با افراد کم درآمد مبتلا به دیابت نوع ۲ به عنوان بخشی از مراقبت های اولیه منجر به بهبود مدیریت دیابت می شود.
برخی جوامع در ایالاتمتحده، پیامدهای بدتری را در رابطه با دیابت تجربه میکنند، از جمله اعضای گروههای اقلیت نژادی، افرادی که در محلههای فقیرتر زندگی میکنند، و ساکنین روستایی. این امر برای دیابت نوع ۱ و نوع ۲ با توجه به معیارهای خاصی صادق است. برای مثال، کودکانی که سیاهپوست هستند و یا در محلههای محروم زندگی میکنند، بیشتر احتمال دارد که برای کتواسیدوز دیابتی (DKA)به بیمارستان مراجعه کنند، یک وضعیت اورژانسی مربوط به قند خون بالا که در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ شایعتر است. جداسازی نژادی مسکونی با مدیریت بدتر دیابت مرتبط است و ساکنان روستایی سیاهپوست به ویژه در معرض خطر بالای قطع پا به دلیل زخم پای دیابتی هستند. در عین حال، ساکنان روستایی به طور کلی در دریافت مراقبت با کیفیت از دیابت دچار مشکل میشوند و مرگ و میر ناشی از دیابت در مناطق روستایی همچنان سرسختانه بالاست.
یکی از راههای کمک بالقوه به درک و پرداختن به موانعی که مردم برای مدیریت بهتر دیابت با آن مواجه هستند، هم موانع داخلی و هم موانع خارجی، داشتن یک بهیار بهداشت اجتماعی به عنوان بخشی از یک عمل مراقبت اولیه است. براساس آخرین تحقیقات، بهیاران بهداشت اجتماعی در تلاش برای “درک زمینه اجتماعی خود، شناسایی اهداف، هدایت مراقبتهای بهداشتی، و ارتباط با منابع اجتماعی” با بیماران همکاری میکنند. با در نظر گرفتن این اهداف، محققان به تاثیر کارکنان بهداشت اجتماعی بر مدیریت دیابت در ۹۴۶ نفر از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که مراقبت خود را در یک مرکز مراقبتهای بهداشتی اولیه دریافت کرده بودند، نگاه کردند. در ابتدای مطالعه، شرکت کنندگان دارای سطح متوسط A۱C (معیاری از کنترل طولانیمدت قند خون) در محدوده ۱۰.۲ % تا ۱۰.۵ % بودند.
محققان علاقه مند بودند که آیا شرکت کنندگان در سه مرحله مختلف در فرآیند خودمراقبتی دیابت، تثبیت و ایجاد مراقبت از خود پیشرفت کرده اند یا خیر. “دسترسی” به معنای ملاقات رو در رو با یک بهیار بهداشت اجتماعی برای بحث در مورد موانع مدیریت دیابت بود. “تثبیت” به معنای همکاری برای یافتن راههایی برای پرداختن به شرایط زندگی بود که مدیریت دیابت را دشوارتر میکرد. و “تعمیم مراقبت از خود” به معنای بهتر شدن در مراقبت از خود در دیابت بود.
تعامل با بهیاران بهداشت اجتماعی با کاهش سطوح A۱C مرتبط است.
از بین ۹۴۶ شرکتکننده، ۲۷ % فراتر از مرحله “توسعه” پیشرفت نکردند، در حالی که ۴۱ % به “تثبیت” پیشرفت کردند و ۳۳ % آن را به “تعمیم مراقبت از خود” تبدیل کردند. با گذشت زمان، پیشرفت به مرحله بعدی نیز با A۱C پایینتر مرتبط بود. تا پنجمین اندازهگیری A۱C آنها در این مطالعه پس از میانگین ۸۵۹ روز، یا حدود دو سال و چهار ماه شرکت کنندگان در مراحل مختلف شروع به نشان دادن تفاوتهایی در A۱C کردند، که در طول زمان گسترده شد. با اندازهگیری A۱C دهم آنها پس از میانگین ۱،۳۶۵ روز، یا حدود سه سال و نه ماه شرکت کنندگان در گروه “تعمیم مراقبت از خود” میانگین A۱C ۸.۵ % داشتند، در مقایسه با ۸.۸ % در گروه “تثبیت” و ۹.۰ % در گروه “دسترسی”. مراجعه به بخش اورژانس و بستری در بیمارستان نیز در گروه “تعمیم مراقبت از خود” کمتر بود.
محققان به این نتیجه رسیدند که بهیاران بهداشت اجتماعی مرتبط با شیوه های مراقبت اولیه “می توانند به طور پایدار بیماران آسیب پذیر را درگیر کنند و به آنها در پیشبرد اهداف خود مدیریتی در زمینه آسیب های اجتماعی سهمگین کمک کنند.” اما این نتایج همچنین نشان می دهد که تعامل با افراد محروم مبتلا به دیابت تا چه حد می تواند دشوار باشد به نحوی که منجر به کنترل بهینه گلوکز خون شود، مشکلی که احتمالاً هیچ مطالعه ای به این زودی راه حل ساده ای برای آن پیدا نمی کند.
منبع: diabetes self management
