به گزارش پایگاه خبری دیابت (دیابتیک نیوز)، تریگلیسیرید بالا -نوعی چربی یا لیپید در خون- خطر بیماری قلبی و احتمالا دیابت نوع ۲ را افزایش میدهد.
برای نخستین بار نشان داده شده است که کاهش جدی میزان تریگلیسیرید در افراد دیابتی، حساسیت به انسولین آنها را در بلندمدت تغییر میدهد که به آنها کمک میکند سطح گلوکز -قند خون- طبیعی خود را حفظ کنند.
ولانسورسن (Volanesorsen)، یک داروی آزمایشی کاهنده چربی، حساسیت به انسولین و کنترل گلوکز را با کاهش چشمگیر هموگلوبین بیمار A1c (معیار کلینیکی استاندارد برای سطح گلوکز خون افراد دیابتی) بهبود بخشید.
این تحقیق را محققان مدرسه پزشکی پرلمان دانشگاه پنسیلوانیا انجام دادند. نتایج در نشریه Diabetes Care منتشر شد.
محققان ۱۵ بیمار بالغ مبتلا به دیابت نوع دو با قند خون بالا را که برای درمان دیابت خود متفورمین (دارویی خوراکی که به کنترل سطح قند خون کمک میکند) مصرف میکردند در نظر گرفتند.
بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه ولانسورسن دریافت میکرد و به گروه دیگر هم پلاسیبو (دارونما) داده میشد.
پس از ۱۲ هفته مصرف دارو، محققان دریافتند بیمارانی که ولانسورسن دریافت میکردند ۶۹ درصد کاهش در تریگلیسیرید و ۵۷ درصد بهبود در شاخص حساسیت به انسولین (whole-body insulin sensitivity) را تجربه کردند.
آزمایشهای متعدد کنترل گلوکز، از جمله هموگلوبین A1c هم به طور چشمگیری بهبود را نشان میدادند. محققان نتیجه گرفتند که کاهش تریگیلسیرید ارتباط بسیار نزدیکی با بهبود حساسیت به انسولین و بهبود هموگلوبین A1c دارد.
ریچارد دونبار، یکی از نویسندگان این پژوهش و استادیار پزشکی قلب و عروق دانشگاه پنسیلوانیا میگوید: «این نتایج ثابت میکنند که ولانسورسن روش درمانی موثری برای بهبود حساسیت به انسولین است، اما آنچه از همه جالبتر و شاید دلگرمکنندهتر است آن است که این دارو سطح هموگلوبین A1c بیمار را هم به طور چشمگیری بهبود میبخشد.»
«در بیشتر موارد، ماهها زمان برای درمان لازم است تا سطح هموگلوبین A1c بهبود یابد. پس ایجاد چنین تغییر چشمگیری در چنین مدت نسبتا کوتاهی بسیار امیدبخش است.»
«از نظر علمی، این نتایج سند مهمی هستند که کاهش جدی تریگلیسیریدها حساسیت به انسولین را بهبود میبخشد.»
«و از نظر کلینیکی، نتایج یک گام فراتر میروند و نشان میدهند که انجام چنین کاری، مشکلات اساسی متابولیک را تا حدی بهبود میبخشد که واقعا دیابت را هم بهبود میبخشد.»
محققان برای کمی کردن اثرات دارو از یک آزمایش بسیار پیشرفته حساسیت به انسولین کمک گرفتند که hyperinsulinemic-euglycemic clamp نامیده میشود و به طور گسترده به عنوان آزمایش طلایی استاندارد اندازهگیری حساسیت به انسولین شناخته میشود.
در این روش برای تعیین چگونگی پاسخ بیمار به انسولین، انسولین با آهنگی ثابت و گلوکز با آهنگی متغیر وارد میشود تا سطح گلوکز خون ثابت بماند.
محققان سالهای بسیاری بود که حدس میزدند تریگلیسیرید بالا دیابت را بدتر میکند اما ابزارهای قدرتمندی برای اثبات این ایده نداشتند.
دونبار میگوید: «اگرچه ما توانستیم اثربخشی این دارو را در گروه بسیار محدودی از بیماران دیابتی ثابت کنیم اما مهم است که این دارو برای جمعیت دیابتی گستردهتری هم مورد ارزیابی قرار بگیرد.»
«مرحله بعدی آن است که موفقیت کلینیکی برای بیماران دیابتی نوع ۲ در حوزه تمام داروهای دیابتی و شاید با مشکلات لیپیدی با شدت کمتر مورد بررسی قرار بگیرد.»
«همچنین انجام مطالعات طولانیتر نیز مهم خواهد بود چرا که ممکن است کنترل گلوکز با مصرف طولانیتر دارو از این هم بهتر شود.»
دستههای متعدد دیگری از داروهایی که تریگلیسیرید را به طور جدی کاهش میدهند در دست ساخت هستند.
اگر بهبود حساسیت به انسولین و بهبود کنترل گلوکز واقعا نتیجه کاهش تریگلیسیرید باشند، آنگاه محققان انتظار دارند که داروهای جدید دیگر کاهنده تریگلیسیرید هم چنین اثراتی را نشان دهند.
دونبار میافزاید: «پس از یک دوره طولانی نتیجه نگرفتن، اکنون فعالیتهای زیادی در مورد درمانهای کاهنده تریگلیسیرید در حال انجام است. پزشکی دانشگاه پن، مشغول انجام آزمایشهای کلینیکی متعددی بوده است که این دارو و دیگر داروهای جدید کاهنده تریگلیسیرید را ارزیابی میکنند.»
«ما نه تنها با ظهور گزینههای بسیار قوی متعدد مواجه هستیم، بلکه ممکن است بتوانیم همزمان با آن سطح گلوکز را بهبود بخشیم. هر دو این پیشرفتها خبرهای بزرگی برای بیماران با تریگلیسیرید بالا از جمله دیابتیها خواهند بود.»
منبع: Knowridge Science Report
