به گزارش پایگاه خبری دیابت (دیابتیک نیوز)، مقاومت به انسولین در کبد، یک عامل مهم در رشد دیابت نوع دو است و این مساله همواره با بالا بودن میزان چربی در کبد وابسته است. بالا بودن چربی در کبد وضعیتی است که بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) نامیده میشود. این مساله که آیا ارتباطی عِلّی میان NAFLD و دیابت نوع دو وجود دارد یا خیر چندان روشن نبود. در تحقیقی تازه، پروفسور پزشکی دانشگاه ییل و محقق موسسه پزشکی هوارد هیوز، جرالد شولمن، عواملی را شناسایی کرد که عملکرد طبیعی انسولین در کبد را در وضعیت NAFLD مختل میکنند. یک تحقیق جدید ارتباط نهایی میان NAFLD و تغییرات انسولین و قند خون را که به دیابت نوع دو منجر میشوند به طور دقیق مشخص میکند.
در این تحقیق تازه، شولمن و همکارانش یک اسیدآمینه منفرد در پذیرنده انسولین را شناسایی کردند که دچار فسفریلاسیون میشود (فرآیندی که فسفات به آمینواسید اضافه میشود)، و این فرآیند باعث مقاومت به انسولین در مدلهای جونده NAFLD میشود. شولمن میگوید: «ما توانستیم اهمیت این آمینواسید را در به وجود آمدن مقاومت به انسولین مرتبط با NAFLD را نشان دهیم و این کار را با تبدیل این آمینواسید ترئونین به یک آلانین که نمیتواند دچار فسفریلاسیون شود انجام دادیم و فهمیدیم که با وجود بیماری کبد چرب هم میتوان از مقاومت به انسولین کبدی پیشگیری کرد.»
او اشاره میکند این یافتههای اخیر، دانشمندان را به توسعه درمانهای جدید برای دیابت نوع دو نزدیکتر میکنند. درمانهایی که علت اصلی مولکولی مقاومت به انسولین را مورد هدف قرار میدهند، برخلاف تقریبا تمام درمانهای ضددیابتی فعلی که بدون آنکه مقاومت به انسولین را کاهش دهند فقط میزان قند خون را پایین میآورند.
منبع: Yale News
