با توجه به نتایج یک مطالعه منتشر شده در Bone، استفاده بالینی از ابزار ارزیابی ریسک شکست (FRAX)بدون تراکم مواد معدنی استخوان (BMD)میتواند در شناسایی افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ در معرض خطر بالای شکستگی عمده پوکی استخوان مفید باشد.
خطر شکستگی بالا در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ را نمی توان به تنهایی توسط BMD توضیح داد. در حالی که FRAX پیشبینی شکستگی را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ تخمین میزند، کاربرد آن در دیابت نوع ۱ مطالعه نشده است.
برای ارزیابی ارتباط FRAX بدون BMD و خطر شکستگی عمده ناشی از پوکی استخوان در دیابت نوع ۱، دادههای ۷۵۷ شرکتکننده واجد شرایط (دیابت نوع ۱ n = ۳۴۶؛ کنترل n = ۴۱۱)از مطالعه CACTI مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. شرکت کنندگان در بیش از ۱۸ سال ۴ نوبت معاینه شدند. گروه کنترل در درجه اول شامل افراد همسر، دوستان، یا همسایگان نزدیک به شرکت کنندگان مبتلا به دیابت نوع ۱ بود که در طول دوره مطالعه مبتلا به دیابت نوع ۱ تشخیص داده نشدند. هیچ تفاوتی در شاخص توده بدنی بین دو گروه وجود نداشت. شیوع آرتریت روماتوئید (۵.۸ % در مقابل ۱.۲ %)و سابقه شکستگی (۶۴.۴ % در مقابل ۵۶ %)در گروه دیابت نوع ۱ بیشتر بود.
بیش از میانگین ۸.۵ به اضافه یا منهای ۰.۷ سال پیگیری برای گروه شاهد و ۸.۷ به اضافه یا منهای ۰.۸ سال پیگیری برای شرکت کنندگان مبتلا به دیابت نوع ۱، شکستگی استئو پروتیک اصلی در ۴۵ نفر گزارش شد، در حالی که شکستگی هیپ در ۶ نفر گزارش شد. بروز شکستگی بزرگ و جدید پوکی استخوان در گروه دیابت نوع ۱ به طور قابلتوجهی بیشتر بود (۷.۸ % در مقابل ۴.۴ %). هنگامی که برای سن، جنسیت و وضعیت دیابت تنظیم شد، امتیاز FRAX بدون BMD تنها متغیری بود که به طور قابلتوجهی با خطر شکستگی عمده استئوپوروز مرتبط بود.
نتایج مطالعه نشان میدهد که FRAX بدون BMD ممکن است یک ابزار مفید برای تصمیمگیری درمانی برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ با توجه به توانایی آن برای پیشبینی شکستگی عمده پوکی استخوان باشد. محدودیتهای این مطالعه شامل ماهیت خود گزارش دهی جمعآوری دادهها در مورد شکستگی و تاریخچه شکستگی است. تحقیقات آتی با دورههای پیگیری طولانیتر ضروری است.
منبع:
