براساس یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله علوم ورزشی، داشتن پیاده روی های منظم کوتاه مدت در بین نشست های روزانه مفهومی است که محققان به آن لقب “میان وعده های فعالیتی” داده اند و با بهبود فشار خون و سطح گلوکز خون مرتبط است.
مطالعات گذشته نشان دادهاند که قطع کردن دورههای بیتحرکی در روز بهویژه از طریق فعالیت بدنی ممکن است از طرق مختلفی مفید باشد. زمان بی تحرکی با خطرات سلامتی مرتبط است که شامل افزایش خطر سکته مغزی در بزرگسالان کم تحرک و خطر بیشتر برای ایجاد زخم پا در افراد خاص مبتلا به دیابت است. از سوی دیگر، تعداد گام های روزانه بیشتر با خطر کمتر ابتلا به دیابت نوع ۲ مرتبط است و نشان داده شده است که فعالیت های کوتاه مدت به افزایش طول عمر کمک می کند. در حالی که دوره های طولانی تر فعالیت بدنی برنامه ریزی شده بدون شک مفید است، اما برای برخی افراد، انجام فعالیت های ورزشی کوتاه تر در طول روز امکان پذیرتر است.
در مطالعه اخیر، محققان ۱۱ شرکت کننده را که همگی آنها بزرگسالان میانسال بودند، با میانگین سنی حدود ۵۷ سال، انتخاب کردند که الگوهای متفاوتی از زمان بی تحرکی را که با وقفه های پیاده روی تقسیم می شد، دنبال می کردند. در پنج روز جداگانه و به ترتیب تصادفی شرکتکنندگان یکی از پنج الگوی حرکتی را انجام دادند. هشت ساعت کامل بدون وقفه قابل توجه نشستند، هر ۳۰ دقیقه یک دقیقه پیادهروی کردند، هر ۳۰ دقیقه به مدت پنج دقیقه پیادهروی کردند، هر ۶۰ دقیقه یک دقیقه پیادهروی کردند، هر ۶۰ دقیقه پنج دقیقه پیاده روی کردند. در طول هر وقفه برنامهریزیشده، شرکت کنندگان بصورت سبک راه میرفتند بدون اینکه یک تحرک کوتاه و شدید که مطالعات قبلی آن را سودمند دانستهاند، انجام دهند.
فشار و قند خون با و قفه های راه رفتن بهبود می یابد.
شرکت کنندگان همگی یک سیستم پایش مداوم گلوکز (CGM)داشتند و فشار خون آنها هر ساعت (قبل از شروع میان وعده فعالیتی)در طول هر دوره ۸ ساعته مطالعه اندازه گیری میشد. با نگاهی به “سطوح کلی گلوکز” شرکت کنندگان (معروف به “ناحیه زیر منحنی”)، محققان دریافتند که پاسخ به گلوکز شرکت کنندگان تنها در روزی که بیشترین فعالیت بدنی را داشتند یعنی الگوی پنج دقیقه ای پیاده روی بعد از هر ۳۰ دقیقه بیتحرکی، بهبود می یابد. همچنین در روز الگوی یک دقیقه ای پیاده روی در هر ۶۰ دقیقه بی تحرکی، یکی از دو بزرگ ترین کاهش فشار خون سیستولیک («عدد بالای اندازه گیری شده در طول ضربان قلب») را به همراه داشت که افت ۴٫۳ میلی متر جیوه و افت ۵٫۲ میلی متر جیوه بود. بهبود قابلتوجهی در فشار خون سیستولی، در مقایسه با روز کاملا بیتحرک، در هر چهار روز با میان وعده های فعالیتی دیده شد.
همانطور که در مقاله ای در مورد این مطالعه در مدیکال، ذکر شد، در روزی که شرکت کنندگان به مدت ۵ دقیقه در هر ۳۰ دقیقه راه می رفتند، افزایش گلوکز خون آن ها پس از غذا خوردن، به طور متوسط ۵۸ درصد کم تر از روز کاملا بی تحرک بود، مزیتی که تقریبا معادل چیزی است که شما انتظار دارید از مصرف یک داروی کاهنده گلوکز برای دیابت ببینید. بنابراین، این مطالعه نشان میدهد که برای افراد مبتلا به دیابت، فواید انجام فعالیتهای بدنی سبک در بین بی تحرکی های روزانه ممکن است از اهمیت ویژهای برخوردار باشد.
منبع: diabetes self management
