طبق مطالعه جدیدی که در مجله BMJ Open Diabetes Research and Care منتشر شده است، دسته داروهای دیابت نوع ۲ که به عنوان سولفونیل اوره شناخته می شوند، ممکن است خطر زوال عقل را افزایش دهند، در حالی که تیازولیدین دیون ها (TZDs) ممکن است خطر زوال عقل را کاهش دهند.
زوال عقل یا اختلال شناختی پیشرفته، هم به دیابت نوع ۱ و هم به دیابت نوع ۲ مرتبط است. مطالعات نشان داده است که برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، هم سطح گلوکز بالا و هم پایین با خطر بالاتر زوال عقل مرتبط است. وقتی صحبت از دیابت نوع ۲ می شود، کنترل ضعیف گلوکز خون به ویژه با خطر زوال عقل مرتبط است. علاوه بر کنترل گلوکز خون، عوامل سبک زندگی ممکن است در پیشگیری از زوال عقل نقش داشته باشند، از جمله فعالیت بدنی کافی و پیروی از رژیم غذایی حاوی آنتی اکسیدان و فیبر بالا و در عین حال اجتناب از غذاهای التهاب آور.
در آخرین مطالعه، محققان خطر گسترش زوال عقل را در ۵۵۹،۱۰۶ سرباز قدیمی ارتش آمریکا مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی کردند. همه شرکت کنندگان در مطالعه حداقل ۶۰ سال سن داشتند، زمانی که برای اولین بار شروع به مصرف داروی دیابت کردند، و میانگین سنی تمام شرکت کنندگان ۷ / ۶۵ سال بود. برای وارد شدن در این مطالعه، شرکت کنندگان باید شروع به مصرف متفورمین، سولفونیل اوره (مانند گلیبوراید، گلیپیاید، یا گلیمپیاید)، یا TZD (مانند پیوگلیتازون)یا دوتا از این داروها بین ژانویه ۲۰۰۱ و دسامبر ۲۰۱۷ کرده باشند، و داروی تجویز شده یا داروهای خود را حداقل برای یک سال مصرف کرده باشند. متوسط دوره پیگیری که در آن موارد جدیدی از زوال عقل ثبت شدهبود، ۶.۸ سال بود.
سولفونیل اوره با خطر بیشتر زوال عقل مرتبط است
نرخ کلی موارد جدید زوال عقل در طول دوره پیگیری ۸٫۲ مورد برای هر ۱۰۰۰ سال زندگی بود. محققان با استفاده از شرکتکنندگانی که متفورمین را بهعنوان مقایسه پایه مصرف کردند، دریافتند شرکتکنندگانی که حداقل یک سال TZD مصرف کردهاند، ۲۲ درصد کمتر در معرض ابتلا به زوال عقل بودند. کسانی که هم متفورمین و هم TZD مصرف میکردند ۱۱ % کمتر دچار زوال عقل شدند تا کسانی که متفورمین را به تنهایی مصرف میکردند. از سوی دیگر، شرکت کنندگانی که یک سولفونیل اوره را گرفتند، ۱۲ درصد بیشتر احتمال داشت که دچار زوال عقل شوند.
محققان همچنین دریافتند که خطر حمله قلبی یا آتروسکلروز (تجمع یک ماده چرب به نام پلاک درون شریانها) در مصرف کنندگان سولفونیل اوره بالاتر و در مصرف کنندگان TZD پایینتر بود، که نشان میدهد اثرات قلبی عروقی ممکن است مسئول ریسک بالای زوال عقل مرتبط با این داروها باشد. اثر داروها بر کنترل قند خون به نظر نمیرسد که به طور بالقوه خطر زوال عقل شرکت کنندگان را توضیح دهد، زیرا هیچ تفاوت قابلتوجهی در A۱C (اندازهگیری کنترل قند خون طولانیمدت) در هر یک از گروههای درمانی دارویی وجود نداشت.
محققان نوشتند: «یافتههای ما اطلاعات بیشتری را برای کمک به پزشکان در انتخاب [داروهای دیابت] برای بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ خفیف یا متوسط و در معرض خطر بالای زوال عقل فراهم میکند».
منبع: diabetes self management
