بررسیها نشان داد که احتمال بهبودی نسبی در بیمار مبتلا به دیابت نوع ۱، تحت تاثیر جنسیت و سن در زمان تشخیص در کنار سایر عوامل دیگر، قرار دارد.
دیابت نوع ۱ که دیابت اطفال نیز نامیده میشود زمانی است که پانکراس تقریبا هیچ نوع انسولین تولید نمیکند. برخی از علایم مرتبط با دیابت نوع ۱ شامل تشنگی بیش از حد، ادرار کردن بیش از حد، کاهش وزن، خستگی و غیره هستند. کودکان، نوجوانان و حتی بزرگسالان میتوانند مبتلا به دیابت نوع ۱ تشخیص داده شوند. پس از تشخیص بیماری و شروع درمان با انسولین، یک دوره زمانی بالقوه وجود دارد که در آن “بهبود نسبی” میتواند از طریق ترمیم موقت عملکرد سلول بتا به دست آید. تحلیل مطالعه ADDRESS-2 با هدف شناسایی این که چه عواملی در این بهبود نسبی نقش دارند، انجام شدهاست.
این مطالعه یک مطالعه مشاهدهای آیندهنگر است که هنوز در سراسر انگلستان و ولز ادامه دارد. در حال حاضر بیش از ۵،۰۰۰ کودک و بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ در این مطالعه شرکت کردهاند. اندازهگیریها در آغاز مطالعه و ۴ تا ۸ ماه بعد از آن انجام میشود. برخی از اندازهگیریها شامل قومیت، جنسیت، سن، وزن، سابقه خانوادگی دیابت، هموگلوبین گلیکوزیله، علایم، سابقه کتواسیدوز، و داروهای فعلی بودند.
از میان ۳،۳۱۲ شرکتکننده که در تحلیل دادهها حضور داشتند، ۱،۴۷۰ نفر حداقل یک نتیجه داشتند که نشان میداد آنها به وضعیت بهبود دست یافتهاند. از میان این افراد، ۴۶۹ نفر دو نتیجه داشتند که نشان میداد به وضعیت بهبود رسیدهاند. هر دو نتیجه در عرض ۱۲ ماه از تشخیص دیابت نوع ۱ توسط شرکت کنندگان حاصل شد. احتمال اینکه کسی به بهبودی برسد در بیماران بین سنین ۵ و ۱۹ تقریبا یکسان بود اما این درصد در بیماران بین سنین ۲۰ تا ۲۷ سال به ۲۷ % افزایش مییابد. بیماران بین ۲۷.۳ تا ۳۴.۴ سال میزان بهبودی ۲۹ % دارند. پس از آن میزان بهبود به ۲۰ % بعد از ۳۴.۴ سال کاهش مییابد. میزان عقبنشینی بین ماههای ۳ و ۱۲ برای هر دو شرکت کنندگان مسنتر و جوانتر بیشتر بود. در جمعیت جوانتر (کمتر از ۲۰ سال)، میزان بهبودی از ۳ تا ۱۲ ماه بعد از تشخیص ۱۰ تا ۲۰ درصد بود. در گروه جمعیت مسنتر (حداقل ۲۰ سال)، نرخ بهبود ۲۰ تا ۴۴ درصد برای مدت مشابه وجود داشت. همچنین اشاره شد که احتمال بهبودی مردان در مقایسه با زنان بیشتر است. بعلاوه، اگر بیماران کتواسیدوز، علائم اسمزی، کاهش وزن، یا خستگی را تجربه میکردند، احتمال بهبودی آنها کمتر میشد. تمام ویژگیهای بالا، شاخصهای جمعیت جوانتر بودند، اما برای شرکت کنندگان مسنتر نبود. تعداد بیمارانی که دو بار بهبود یافتند در مقایسه با یکبار در جمعیت مسنتر بیش از دو برابر بود.
این مطالعه نشان داد که اگر افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بعد از سن ۲۰ سالگی تشخیص داده شوند، احتمال بهبود بیشتر است.
برخی از مطالعات قبلی به سوالات مشابه اما با دورههای پیگیری طولانیتر پرداختهاند. یک جنبه که میتوانست این آزمایش را بهبود بخشد، افزایش زمان پس از تشخیص بیماری بود که در آن برای بهبودی بررسی شدند. داشتن تنها یک سال بعد از تشخیص میتواند نتایج را منحرف کند. سوالی که مطرح شد این بود: ” چند نفر میتوانند ظرف یک سال پس از تشخیص بیماری به بهبودی برسند؟ نقاط قوت این مطالعه شامل انواع شرکت کنندگان و همچنین نقاط پایانی و ویژگیهایی است که نتایج این آزمایش را مشخص میکند.
نکات:
- این مطالعه نشان داد که اگر افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بعد از سن ۲۰ سالگی تشخیص داده شوند، احتمال بهبود بیشتر است.
- عوامل ویژهای مثل وجود کتواسیدوز، جنسیت و علایم میتوانند در بهبود فرد نقش داشته باشند.
- مطالعات بیشتری باید انجام شود تا مشخص شود که آیا این عوامل میزان بهبود پس از یک سال از تشخیص دیابت نوع ۱ را تغییر میدهند یا خیر.
منبع:
