به گفته محققان ژاپنی، بیش از یک ساعت چرت زدن در طول روز میتواند نشانه هشدار دیابت نوع دو باشد.
محققان، پس از تحلیل مطالعاتِ مشاهدهایِ گسترده که بیش از ۳۰۰ هزار نفر را مورد بررسی قرار میداد به این نتیجه رسیدند.
پیشتر، متخصصان انگلیسی گفته بودند که افراد با بیماریهای بلندمدت و دیابت تشخیص داده نشده غالبا در طول روز احساس خستگی میکنند.
با این حال آنها گفته بودند شواهدی وجود ندارد که نشان دهد چرت زدن باعث ایجاد دیابت یا افزایش احتمال ابتلا به آن است.
مطالعه وسیعی که دانشمندان در دانشگاه توکیو به انجام رساندند، در گردهمایی انجمن اروپایی مطالعات دیابت در مونیخ ارائه خواهد شد.
تحقیقات آنها روشن ساخت که میان چرت زدن طولانی بیش از ۶۰ دقیقه در طول روز و افزایش ۴۵ درصدی خطر ابتلا به دیابت نوع دو، در مقایسه با چرت نزدن در طول روز، ارتباط وجود دارد. با این حال چنین ارتباطی برای چرت کمتر از ۴۰ دقیقه یافت نشد.
الگوهای خواب
محققان گفته بودند که چرتهای طولانی میتواند نتیجه اختلال در خواب شب باشد که توقف تنفس (آپنه) در خواب میتواند عامل آن باشد.
و این اختلال خواب میتواند خطر حمله قلبی، سکته، مشکلات قلبی عروقی و اختلالات متابولیک دیگر، از جمله دیابت نوع دو را افزایش دهد.
کمبود خواب ناشی از کار یا الگوهای زندگی اجتماعی هم میتواند به افزایش اشتها منجر شود که در ادامه میتواند خطر ابتلا به دیابت نوع دو را افزایش دهد.
اما این امکان هم وجود داشت که افرادی که از سلامت کمتری برخوردار بودند یا در مراحل اولیه دیابت قرار داشتند برای مدت طولانیتری در طول روز چرت بزنند.
به گفته نویسندگان این پژوهش، چرتهای کوتاهتر در مقابل با احتمال بیشتری میتواند به افزایش هوشیاری و مهارتهای حرکتی کمک کند.
«نشانه هشدار اولیه»
نوید ستار، پروفسور متخصص متابولیک دانشگاه گلاسگو میگوید اکنون شواهد بسیاری بر وجود نوعی ارتباط میان اختلالات خواب و دیابت وجود دارد.
او میگوید: «احتمال دارد عوامل خطری که به دیابت منجر میشوند باعث چرت زدن هم باشند. از جمله این عوامل سطح نسبتا بالای قند است، یعنی چرت زدن میتواند یک نشانه هشدار اولیه دیابت باشد.»
اما آزمایشهای مناسبی باید صورت میگرفت تا مشخص شود که الگوهای خواب به نتایجی متفاوت از «نتایج سلامت واقعی» منجر میشوند یا خیر.
دکتر بنجامین کایرنز، از واحد اپیدمیولوژی سرطان دانشگاه آکسفورد میگوید که در برخورد با این یافتهها نباید شتابزده بود.
به گفته او «به طور کلی، نتیجهگیری درباره علت و پیامدها صرفا با تکیه بر مطالعات مشاهدهای ممکن نیست، چون این مطالعات نمیتوانند دیگر تفسیرهای جایگزین از یافتهها را کنار بزنند.»
منبع: http://www.bbc.com
