از مدتها پیش مشخص شدهاست که اضافهوزن با خطر بالاتر دیابت نوع ۲ در ارتباط است. با این حال، این سوال که چرا، تقریبا یک راز باقی ماندهاست.
با این حال، یک مطالعه جدید از محققان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس تا حدی این سوال گیجکننده را روشن کردهاست. اگر تحقیقات بیشتر به نتیجه برسد، می تواند به معنای استراتژی های جدید در پیش گیری یا به تاخیر انداختن شروع دیابت باشد. یا آن طور که کلی اف سمنکوویچ، نویسنده اصلی مقاله توضیح می دهد، بین ۳۰ تا ۴۰ میلیون نفر در ایالات متحده به دیابت نوع ۲ مبتلا هستند و ۹۰ تا ۱۰۰ میلیون نفر دیگر عوامل خطری دارند که آن ها را در آینده به دیابت نوع ۲ مبتلا می کند. بسیاری از افرادی که در معرض خطر ابتلا به دیابت قرار دارند، سطح انسولین را بالا برده اند که نشانه ای از مقاومت به انسولین و نشانه ای از بروز مشکل است.” این مطالعه با عنوان ” پالمیتوئیلاسیون ” در مجله علمی متابولیسم سلولی منتشر شد.
نقش پالمیتوئیلاسیون در دیابت
همانطور که عنوان مطالعه نشان میدهد، فرآیند کلیدی چیزی به نام “پالمیتوئیلاسیون” است. تعریف پالمیتوئیلاسیون پیچیده و مملو از زبان فنی است، اما اساسا فرآیندی را توصیف میکند که در آن اسیدهای چرب، مانند پالمیتات، به پروتئینها در سلولهای بتا در پانکراس متصل میشوند. سلولهای بتا در پانکراس، هورمون انسولین را تولید و ترشح میکنند که مقدار گلوکز در بدن را تنظیم میکند و چربی اضافی بدن، آن سلولهای بتای پانکراس را تحریک میکند تا انسولین بیشتری نسبت به حالت نرمال تولید کنند. سطوح بالای انسولین میتواند باعث شود بدن به انسولین مقاوم شود و هم چنین میتواند باعث شکست سلولهای بتا و شروع دیابت شود. یعنی پالمیتویلاسیون در تولید بیش از حد انسولین نقش دارد و زمانی که پالمیتات از سلول های بتا حذف می شود دیابت ایجاد می شود.
بعلاوه، تیم تحقیقاتی مشخص کرد که افراد مبتلا به دیابت در آنزیمی که پالمیتات را از سلولهای بتا پاک میکند، دچار کمبود بودند. به گفته دکتر Semenkovich، افراد مبتلا به دیابت “انسولین بیش از حد ترشح می کنند، زیرا این روند اشتباه پیش می رود، و آنها نمی توانند به طور مناسب ترشح انسولین را از سلول های بتا تنظیم کنند.” تنظیم آزاد سازی انسولین تا حدی توسط این فرآیند پالمیلاسیون کنترل میشود. تیم تحیقاتی موشی را که فاقد آنزیمی به نام APT1 بود، مهندسی ژنتیک کرد. البته، موش دچار دیابت شد.
آشکار شدن نقشی که پالمیلاسیون در کاهش فعالیت APT۱ ایفا میکند، محققان را بر آن داشت تا با همکاری مرکز کشف دارو در دانشگاه واشنگتن، به جستجو برای یافتن چیزی بپردازند که بتواند فعالیت APT۱ را افزایش دهد. به گفته دکتر سمنوکوویچ، ” ما چندین داروی کاندید پیدا کردهایم و آنها را تعقیب میکنیم. ما فکر میکنیم که با افزایش فعالیت APT۱، ممکن است این فرآیند را معکوس کنیم و به طور بالقوه از پیشرفت افراد در معرض خطر به سمت دیابت جلوگیری کنیم … اگر ما بتوانیم قبل از اینکه آنها واقعا به دیابت مبتلا شوند مداخله کنیم، میتوانیم از مشکلات مهم سلامتی مانند بیماری قلبی، بیماری مزمن کلیه، آسیب عصبی، از دست دادن بینایی و مشکلات دیگر در تعداد زیادی از مردم جلوگیری کنیم.”
منبع: diabetes self management
