دیابت یک مشکل بزرگ و رو به رشد بهداشت عمومی است که میلیون ها نفر را در آمریکا تحتتاثیر قرار میدهد.
این بیماری یک بیماری است که در آن خود مراقبتی بیمار، با حمایت فن آوری اطلاعات سلامت، می تواند به طور بالقوه از عوارض پیش گیری کرده یا آنها را کاهش دهد، کیفیت زندگی را بهبود بخشد و هزینه های پزشکی را کاهش دهد.
بیش از ۱۴۰۰ برنامه در دسترس برای تلفنهای همراه و تبلت ها وجود دارد تا به افراد مبتلا به دیابت کمک کنند تا بیماری خود را در طول زندگی خود مدیریت کنند، اما استفاده از این برنامهها کم بودهاست. به دست آوردن بیماران دیابتی که به انسولین نیاز دارند تا به طور مداوم از یک برنامه برای حمایت استفاده کنند، همچنان چالش برانگیز است. یک مطالعه جدید از موسسه رگنستریف، دانشکده بهداشت عمومی ریچارد ام فربنکز دانشگاه ایندیانا و محققان دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا به بررسی دیدگاه بیماران دیابتی در مورد آنچه که آنها از یک برنامه کاربردی میخواهند پرداخته است.
هلن فو، دکتری، MSN، BSN، محقق اطلاعرسانی سلامت عمومی و جمعیتی فوقدکترا در موسسه بهداشت ریگنتیف و بانک بینالمللی بهداشت، گفت: ” برای به دست آوردن درک بهتر از رفتارهای سلامتی بیماران دیابتی و آنچه که آنها فکر میکنند برای برنامه کاربردی دیابت مهم است، ما به انگیزه بیمار نگاه کردیم و دیدگاههای قابلقبول و قابلاستفاده برنامه کاربردی و همچنین عوامل دیگری که استفاده از این برنامهها را برای خود مراقبتی موفق بیماری تشویق میکند را مورد مطالعه قرار دادیم.”
ما به ویژه به برنامههایی علاقمند هستیم که به صورت تجاری بدون هیچ هزینهای در دسترس هستند زیرا این برنامهها برای بسیاری از افراد محروم و کمدرآمد که با دیابت زندگی میکنند در دسترس هستند.
تیتوس شلایر، دانشمند پژوهشی موسسه Regenstrief، یکی از نویسندگان این مطالعه، دکتر DMD گفت: ” سوالات مهمی که باید از تمام برنامههای سلامتی پرسیده شود، نه فقط برنامههای کاربردی برای دیابت، شامل، آیا محاسبات درست را انجام میدهند و آیا توصیههای مناسب را به بیماران ارائه میدهند؟
در این مطالعه ما فراتر از این سوالات اساسی رفتیم و به این مساله نگاه کردیم که چگونه بیماران با برنامهها تعامل دارند و عواملی که بر موفقیت کاربر تاثیر میگذارند را مورد بررسی قرار دادیم.
۹۲ شرکت کننده بزرگسال در مطالعه به طور متوسط ۱۲ سال انسولین مصرف کردند. آنها طیف گستردهای از عوارض دیابت از جمله از دست دادن حافظه کوتاهمدت، رتینوپاتی و اختلال در تحرک را با استفاده از عصا، واکر یا ویلچر گزارش کردند. اکثریت (۷۰ درصد)مبتلا به دیابت نوع ۲ بودند.
اکثر شرکت کنندگان در مطالعه، برنامههای دیابت را برای صرفهجویی در زمان بدون در نظر گرفتن کارکردها میخواستند، و مشخص میکردند که این برنامه باید کارآمد و آسان باشد، که نیاز به حداقل تلاش کاربر دارد. اصطلاحات و نمایش و گزارشهای آسان برای بیماران نیز برای آنها مهم بود.
شرکت کنندگان در این مطالعه گفتند که یک برنامه مفید می تواند با کمک به آن ها برای نظارت بر داده ها، ایجاد گزارش های تجزیه و تحلیل و کسب دانش در مورد دلایل خارج از محدوده بودن گلوکز خون، حس شایستگی آن ها را بهبود بخشد تا بتوانند تغییر رفتار را برنامه ریزی کنند. برخی از آنها از دریافت اطلاعاتی که آنها را در تنظیم دوز انسولین راهنمایی میکرد، استقبال کردند.
بسیاری میگویند که اپلیکیشنها وقتی نشان میدهند که گلوکز خونشان نسبت به زمان های مشابه در روزهای دیگر و یا روزهای مشابه در هفته های مختلف روند بالا یا پایینتری دارد، احساس استقلال آنها را بهبود میبخشد.
علاوه بر این، شرکت کنندگان از اتصال بهبود یافته که از طریق آن متخصصین بالینی میتوانند ایمیلها یا گزارشهای چاپی دادههای خانگی نظارت شده را از طریق برنامه کاربردی دریافت کنند تا رفتار خود مراقبتی بیماران را بهتر درک کنند، قدردانی کردند.
دکتر فو گفت: ” ما در یک مطالعه آینده قصد داریم اطلاعات بیشتری در مورد بیماران دیابتی و راههای استفاده از فنآوری اطلاعات سلامتی کسب کنیم تا به آنها کمک کنیم با بیماریشان بهتر زندگی کنند.” ما امیدواریم که بفهمیم کدام جمعیتها و زیرجمعیتها بیشترین مشکل را با مدیریت بیماری دارند و درک بهتری از این که ابزارهای به خوبی طراحیشده ممکن است چه شکلی باشند به دست آوریم و این اطلاعات را با متخصصان بالینی و توسعه دهندگان برنامه به اشتراک بگذاریم.
دکتر شلیر گفت: ” عوامل زیادی وجود دارند که باید در نظر گرفته شوند، برای مثال، افراد مسن ممکن است نتوانند از همان برنامه های افراد جوان تر استفاده کنند، در حالی که ما به سمت پذیرش طولانی مدت برنامه های دیابت برای حمایت از خود مراقبتی توسط بیماران، و همچنین ترویج ادغام برنامه های دیابت در محیط سلامت از راه دور برای پزشکان پیش می رویم.”
منبع: medicalxpress
