درمان بیماران دیابتی نوع ۱ تازه تشخیص داده شده با سماگلوتید ( نام های تجاری Ozempic , Wegovy و Rybelsus ) ممکن است نیاز آنها به انسولین تزریقی را به شدت کاهش دهد یا حتی از بین ببرد.
این ها یافتههای قابلتوجه یک دانشگاه کوچک در بوفالو است که در مجله پزشکی نیوانگلند گزارش شدهاست و در روز ۶ سپتامبر به صورت آنلاین منتشر شد.
دکتر “پراش داندونا” (Paresh Dandona)، استاد برجسته گروه پزشکی، رئیس سابق بخش غدد در دانشکده پزشکی و زیست پزشکی جاکوبز می گوید: ” با این حال، یافته های ما از این مطالعه کوچک، برای بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ که به تازگی تشخیص داده شده اند، بسیار امیدوارکننده است و ما در حال حاضر کاملا بر دنبال کردن یک مطالعه بزرگ تر برای مدت طولانی تر متمرکز شده ایم.”
در مجموع ۱۰ بیمار در مرکز تحقیقات بالینی UB در بخش غدد درون ریز از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ مورد مطالعه قرار گرفتند که همه آنها در سه تا شش ماه گذشته به دیابت نوع ۱ مبتلا شده بودند. میانگین سطح HbA۱c (میانگین سطح قند خون فرد در طول ۹۰ روز)در تشخیص ۱۱.۷ بود، که بسیار بالاتر از توصیه انجمن دیابت آمریکا (HbA۱c معادل ۷ یا پایینتر) بود.
بیماران ابتدا با دوز پایین سماگلوتید درمان شدند و همزمان انسولین (بولوس) و انسولین پایه نیز مصرف می کردند. همانطور که مطالعه ادامه یافت، دوز سماگلوتید افزایش یافت در حالی که انسولین زمان غذا کاهش یافت تا از هیپوگلیسمی جلوگیری شود.
داندونا می گوید: «در عرض سه ماه، ما توانستیم تمام دوزهای انسولین هنگام غذا را برای همه بیماران حذف کنیم، و ظرف شش ماه توانستیم انسولین پایه را در ۷ بیمار از ۱۰ بیمار حذف کنیم. این مساله تا پایان دوره ۱۲ ماهه ادامه یافت.”
در طول این مدت، میانگین هموگلوبین گلیکوزیله بیماران در شش ماه به ۵.۹ و در ۱۲ ماه به ۵.۷ کاهش یافت.
استفاده از داروهای دیابت نوع ۲ برای درمان دیابت نوع ۱
بیش از یک دهه است که دواندونا به این موضوع علاقمند است که چگونه داروهای توسعهیافته برای دیابت نوع ۲ نیز میتوانند در درمان دیابت نوع ۱ مورد استفاده قرار گیرند.
او و همکارانش اولین کسانی بودند که در تحقیقی که وی در سال ۲۰۱۱ منتشر کرد، به بررسی این موضوع پرداختند که چگونه لیراگلاید، داروی دیگری برای دیابت نوع ۲، ممکن است در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ کار کند.
داندونا توضیح میدهد: ” همانطور که ما این کار را گسترش دادیم، متوجه شدیم که بخش قابلتوجهی از این بیماران دیابتی هنوز مقداری انسولین ذخیره در سلولهای بتای پانکراس خود دارند.” این ذخیره در زمان تشخیص، زمانی که ۵۰ % ظرفیت هنوز وجود دارد، تاثیر گذار است. این به ما این امکان را داد که فرض کنیم سماگلوتید، که از طریق تحریک ترشح انسولین از سلول بتا عمل می کند، می تواند به طور بالقوه جایگزین تجویز انسولین در زمان غذا شود.
از همان ابتدا، هدف مطالعه حاضر این بود که ببیند آیا می توان از درمان سماگلوتید برای جایگزینی انسولین هنگام غذا استفاده کرد، در نتیجه دوز انسولین را کاهش داد، کنترل قند خون را بهبود بخشید، HbA1c را کاهش داد و نوسانات بالقوه خطرناک در قند خون و هیپوگلیسمی را از بین برد.
شایع ترین عوارض جانبی برای بیماران تهوع و استفراغ و همچنین سرکوب اشتها بود که باعث شد تعدادی از بیماران کاهش وزن را تجربه کنند، نتیجه ای که به گفته داندونا به طور کلی یک مزیت است زیرا ۵۰ %بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ در آمریکا اضافه وزن دارند یا چاق هستند. او میگوید: ” همانطور که ما به مطالعه ادامه دادیم، متوجه شدیم که حتی دوز انسولین پایه را می توان در اکثر این بیماران به طور کلی کاهش داد یا حذف کرد.” ” ما قطعا از یافتههایمان شگفتزده شدیم و هم چنین کاملا هیجانزده بودیم. اگر این یافتهها در مطالعات بزرگتر در دورههای پیگیری گسترده به دست آید، احتمالا میتواند مهمترین تغییر در درمان دیابت نوع ۱ از زمان کشف انسولین در سال ۱۹۲۱ باشد.
منبع: medicalxpress
