یک مطالعه جدید پیشنهاد دادهاست که تنهایی طولانیمدت میتواند پاسخی برای این باشد که چرا برخی افراد به دیابت نوع ۲ مبتلا می شوند.
تیم تحقیقاتی کالج کینگ لندن میگویند شواهدی یافتهاند مبنی بر اینکه فقدان ارتباط معنیدار با مردم میتواند خطر دیابت نوع ۲ را افزایش دهد.
آنها توصیه کردهاند که تلاش برای کمک به افراد برای برقراری ارتباط با مردم ممکن است به ایجاد یک استراتژی پیشگیری مفید برای شرایط آینده کمک کند.
این مطالعه از دادههای بیش از ۴۰۰۰ بزرگسال بالای ۵۰ سال استفاده کردهاست. در آغاز دوره جمعآوری دادهها در سال ۲۰۰۲، تمام شرکت کنندگان عاری از دیابت بودند و سطح گلوکز آنها نرمال فرض میشد. با این حال، بین سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۱۷، مجموعا ۲۶۴ نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ شدند و سطح تنهایی آنها که در ابتدا ثبت شدهبود، به نظر میرسید که یک پیشبینیکننده مهم برای تشخیص آنها باشد.
دکتر روث هکت، نویسنده اصلی این مطالعه، از موسسه روانپزشکی، روانشناسی اعصاب در کالج کینگ لندن گفت: ” این مطالعه رابطه قوی بین تنهایی و دیابت نوع ۲ را نشان میدهد. آنچه که به طور خاص قابلتوجه است این است که این رابطه حتی زمانی قوی است که عواملی که در پیشرفت دیابت مهم هستند مانند سیگار کشیدن، مصرف الکل و قند خون و نیز عوامل سلامت روانی مانند افسردگی در نظر گرفته شوند.
این مطالعه همچنین تمایز آشکاری بین تنهایی و انزوای اجتماعی در آن تنهایی یا زندگی به تنهایی، دیابت نوع ۲ را پیشبینی نمیکند در حالی که تنهایی که توسط کیفیت روابط فرد تعریف میشود، دیابت نوع ۲ را پیشبینی میکند.
من این ایده را مطرح کردم که در طول محاصره بریتانیا برای بیماری همهگیر COVID۱۹، از اینکه چقدر تنهایی میتواند بر سلامت ما تاثیر بگذارد، آگاه و علاقهمند شدم، به خصوص که احتمالا افراد بیشتری در این دوره این احساس دشوار را تجربه میکردند.”
دکتر هکت و تیم او مطمئن نیستند که چرا تحقیقات آنها نشان دادهاست که بین تنهایی و دیابت نوع ۲ ارتباط وجود دارد.
او گفت: ” اگر احساس تنهایی مزمن شود، هر روز شما سیستم استرس را تحریک میکنید و با گذشت زمان آن تغییرات منفی در بیولوژی مربوط به استرس ممکن است با رشد دیابت نوع ۲ مرتبط باشد.”
