بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله Applied Clinical Informatics منتشر شده است، استفاده از سیستم های پایش مداوم گلوکز (CGM) ممکن است برای افراد مسن به دلیل تعدادی از عوامل دشوارتر باشد.
سیستم های CGM شامل نصب سنسوری روی پوست یا کاشتن آن در زیر پوست است که سطح گلوکز را تشخیص می دهد و بسیاری از سنسورها باید هر ۱۴ روز یکبار تعویض شوند. این سنسور به فرستنده ای متصل می شود که قرائت گلوکز شما را به دستگاهی سازگار مانند تلفن هوشمند یا پمپ انسولین می فرستد. نشان داده شده است که پایش مداوم گلوکز به کنترل قند خون در افراد مسن و جوان مبتلا به دیابت نوع ۱ کمک می کند و اخیراً در بین جوانان مبتلا به نوع ۱ محبوبیت فزاینده ای پیدا کرده است. همچنین نشانداده شدهاست که استفاده از یک سیستم CGM به کاهش بستری شدن در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ یا ۲ کمک میکند.
در مطالعه اخیر، محققان علاقه مند به بررسی امکان استفاده از انواع دستگاه های مرتبط با سلامتی مانند سیستم CGM، مانیتور فعالیت بدنی، بطری های الکترونیکی دارو (که به افراد در مدیریت داروهایشان کمک می کند)، یا گوشی هوشمندی که در مورد داروها، رفتارها یا علائم هشدار می دهند، توسط افراد مسن مبتلا به دیابت بودند. ابتدا، یک گروه آزمایشی کوچک متشکل از ۱۰ شرکتکننده در سنین ۵۰ تا ۸۵ سال مبتلا به دیابت، برای بررسی این دستگاهها بررسی شدند. در حوزه CGM، از آنها خواسته شد تا نمودارهای مقادیر گلوکز خود را بازبینی کنند و در مورد تجربه استفاده از یک سیستم CGM سوال کردند. دوم، یک گروه بزرگتر متشکل از ۷۰ شرکتکننده از هر یک از این دستگاهها به مدت دو هفته استفاده کردند و در مورد تجربیات خود به محققان بازخورد دادند. گروه دوم میانگین سنی ۶۰ سال داشتند و ۵۹ درصد آنها زن بودند و ۲۳ درصد از گروه نشان دادند که قبل از شرکت در مطالعه هرگز سطح گلوکز خون خود را به طور منظم چک نکردند.
مشکلاتی که کاربران مسن تر CGM با آن مواجه می شوند
در گروه آزمایشی اولیه ۱۰ شرکتکننده، برخی از شرکتکنندگان در چسبیدن موثر حسگرهای CGM به پوست خود با مشکل مواجه شدند. شرکت کنندگان همچنین اغلب نیاز به کمک برای تفسیر نمودارهای روندهای گلوکز خود داشتند که سیستم CGM تولید میکرد. در دومین گروه بزرگتر با ۷۰ شرکت کننده، ۷۳ درصد از شرکت کنندگان هیپوگلیسمی (گلوکز خون پایین، ۷۰ میلی گرم در دسی لیتر یا کمتر) را در طول دوره مطالعه تجربه کردند. تقریبا یک سوم هشدارهای مربوط به گلوکز (مانند هشدار در مورد هیپوگلیسمی)در طول روز توسط شرکت کنندگان بیپاسخ ماند، و سنسورهای CGM در ۲۴ % شرکت کنندگان از پوست جدا شدند.
نویسنده این مطالعه، مایکل وینر، استاد پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا، در یک خبر منتشر شده در مورد این مطالعه گفت: ” این یک حوزه کامل از فنآوری سلامت است که نیاز به مطالعه دارد.” ” دانستن چگونگی عملکرد این تکنولوژی در دنیای واقعی و تاثیر آن بر قابلیت استفاده و در نهایت بر نتایج سلامت مهم است.”
وینر اشاره کرد که بسیاری از شرکت کنندگان هشدارهای سیستم CGM و دیگر پیامهای گوشیهای هوشمند را نادیده گرفتند، زیرا آنها تلفنهای خود را باخود حمل نمیکردند، و اینکه بسیاری از شرکت کنندگان در استفاده یا پر کردن بطریهای دارویی الکترونیکی دچار مشکل شدند. در عین حال، نسبت بالایی از شرکت کنندگانی که دچار هیپوگلیسمی شدهاند، نیاز به نظارت گسترده قند در زمان واقعی را نشان میدهند که نشان میدهد ارائه دهندگان مراقبتهای بهداشتی ممکن است برای استفاده بهتر از سیستمهای CGM، نیاز به کار با افراد مسن مبتلا به دیابت داشته باشند.
منبع: diabetes self management
