بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله JAMA Internal Medicine منتشر شده است، شرکت در برنامه های ورزشی تحت نظارت با ورزش متوسط یا شدید به عنوان تمرکز با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در یک دوره ۱۰ ساله مرتبط است.
فعالیت بدنی ممکن است به روشهای مختلف از دیابت نوع ۲ جلوگیری کند، از جمله با بهبود حساسیت به انسولین و کاهش مقاومت به انسولین. تحقیقات نشان داده است که فعالیت بیشتر در قالب تعداد گام های روزانه بیشتر با خطر کمتر دیابت نوع ۲ مرتبط است. حتی در مناطق با آلودگی هوای بالا که گفته میشود خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را افزایش میدهد، ورزش میتواند به کاهش خطر ابتلا به دیابت فرد کمک کند. برای افرادی که در حال حاضر مبتلا به دیابت هستند، اهمیت ورزش منظم را نمی توان نادیده گرفت. فعالیت بدنی بیشتر با افزایش گلوکز خون کمتر مرتبط است و شکستن دورههای نشستن با دورههای کوتاه فعالیت متوسط هم با کاهش فشار خون و هم با کاهش گلوکز خون مرتبط است. فعالیت بدنی با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که به تازگی تشخیص داده شده است، مرتبط است و ترکیبی از ورزش هوازی و تمرینات با وزنه با طول عمر بیشتر مرتبط است.
در مطالعه اخیر، محققان علاقمند به ارزیابی این موضوع بودند که آیا شرکت در یک برنامه ورزشی تحت نظارت به مدت ۱۲ ماه تاثیری بر خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در یک دوره پیگیری ۱۰ ساله دارد یا خیر. شرکت کنندگان ۲۲۰ بزرگسال با چاقی و بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD)بودند، ترکیبی که با خطر بالاتر ابتلا به دیابت در ارتباط است. حدود دو سوم شرکت کنندگان زن بودند، و میانگین سن شرکت کنندگان در ابتدای مطالعه ۵۴ سال بود. همانطور که در مقاله ای در مورد مطالعه در MedPage Today ذکر شد شرکت کنندگان به طور تصادفی به یکی از سه گروه مطالعه برای دوره تحصیلی ۱۲ ماهه اولیه تقسیم شدند که یک گروه برنامه تمرین شدید تحت نظارت، یک گروه برنامه تمرین متوسط تحت نظارت و یک گروه هیچ برنامه تمرینی تحت نظارت را تکمیل نمی کردند.
ورزش با نظارت با کاهش خطر دیابت ۱۰ سال بعد ارتباط دارد
پس از دوره مطالعه اولیه، همه شرکت کنندگان تشویق شدند تا سبک زندگی سلامت را دنبال کنند که شامل فعالیت فیزیکی منظم بود. تا پایان دوره پیگیری ۱۰ ساله، ۸۱.۴ % از شرکت کنندگان در مطالعه باقی ماندند. شرکت کنندگانی که در گروههای فعالیت نظارتی بودند، سطوح فعالیت فیزیکی خود را در طول ۱۰ سال آینده به نقطهای کاهش دادند که دیگر تفاوت قابلتوجهی با گروهی که فعالیت نظارتی را کامل نکردند، نداشت. با این حال، محققان دریافتند که خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در گروه های ورزشی تحت نظارت در طول دوره پیگیری کمتر بود. به ازای هر ۱۰۰ سال زندگی، ۲٫۱ مورد دیابت جدید در گروه ورزش شدید وجود داشت. ۱٫۹ مورد جدید به ازای هر ۱۰۰ سال در گروه ورزش متوسط و ۴٫۱ مورد جدید به ازای هر ۱۰۰ سال در گروه بدون ورزش تحت نظارت زندگی می کردند.
محققان اشاره کردند که در طول دوره مطالعه اولیه، به اعضای گروه تمرین تحت نظارت دستور داده شد که به هیچ وجه رژیم غذایی خود را تغییر ندهند. در حالی که وزن بدن در گروههای تمرین تحت نظارت بعد از دو سال و ده سال پیگیری، کمی پایینتر بود، این تفاوتها از نظر آماری قابلتوجه نبودند. محیط دور کمر در هر سه گروه پس از ۱۰ سال با میانگین ۹۶.۶ سانتی متر (۳۸.۰ اینچ)برای گروه ورزش شدید، ۹۶.۸ سانتی متر (۳۸.۱ اینچ)برای گروه ورزش متوسط و ۱۰۱.۴ سانتی متر (۳۹.۹ اینچ)برای گروه بدون ورزش نظارتی تفاوت معنیداری داشت.
محققان به این نتیجه رسیدند که تمرینات با نظارت متوسط تا شدید میتواند روش موثری برای کمک به مدیریت چاقی و کاهش خطر دیابت نوع ۲ در افراد با خطر بالای دیابت باشد. البته این احتمال وجود دارد که مدتزمان طولانیتر ورزش تحت نظارت بتواند به کاهش خطر دیابت نوع ۲ حتی بیشتر کمک کند، که موضوعی است که تحقیقات آینده میتوانند آن را کشف کنند.
منبع: diabetes self management
