روش داروی سه گانه می تواند کنترل قند خون را در دیابت نوع ۱، بهبود بخشد.

روش داروی سه گانه می تواند کنترل قند خون را در دیابت نوع ۱، بهبود بخشد.

افراد چاق یا دارای اضافه وزن مبتلا به دیابت نوع ۱، که تحت درمان انسولین، “ویکتوزا” (لیراگلوتید) و “فورکسیگا” (داپاگلیفلوزین) هستند، طبق پژوهشی جدید، قادر به بهبود کنترل قند خون خود هستند.

دانشمندان “دانشگاه بوفالو” در نیویورک، نیز مشاهده کردند بیمارانی که با این سه دارو درمان شدند، توانستند بیشتر از بیمارانی که داپاگلفلوزین مصرف نمی کنند، وزن کم کنند.

۳۰ نفر مبتلا به دیابت نوع ۱ در این پژوهش جدید شرکت داشتند، سن این افراد بین ۷۵-۱۸ سال بود که لیراگلوتید و انسولین را با هم حداقل در ۶ ماه گذشته مصرف کرده بودند. لیراگلوتید، شبیه GLP11 است که کار آن تحریک ترشح انسولین و کاهش سطوح قند خون است.

یک گروه تحقیقی به سرپرستی “دکتر پارش داندونا” بررسی کردند که آیا داپاگلیفلوزین، که یک بازدارنده ی SGLT2 است می تواند به بهبود بیشتر سطوح قند خون بیماران کمک کند یا نه. آنها به این نتیجه رسیدند که “اکثر بیمارانی که به دیابت نوع ۱ مبتلا هستند به طور مؤثر و کارآمد سطوح قندخون خود را کنترل نمی کنند و سپس نسبت به مشکلات بیشتر این بیماری، آسیب پذیرتر می شوند.

بیماران، به طور تصادفی برای دریافت ۱۰ میلی گرم داپاگلیفلوزین یا دارونما تقسیم شدند. داپاگلیفلوزین با حذف گلوکز از طریق ادرار، به کاهش سطوح قندخون کمک می کند.

این بررسی، در یک دوره ی ۱۲ هفته ای انجام شد و شرکت کنندگان از “بررسی های مداوم گلوکز” (CGMs) برای مانیتور سطوح قند خون خود استفاده کردند. همچنین محققین، وزن شرکت کنندگان را مورد ارزیابی قرار دادند.

در ابتدای مطالعه، میانگین وزنی گروه داپاگلیفلوزین، ۸۵ کیلوگرم، و این مقدار در گروه دارونما، ۷۹ کیلوگرم بود. سطوح HbA1c در ابتدای مطالعه در گروه داپاگلیفلوزین، ۶۲ mmol/mol (7.8%) و در گروه دارونما ۵۷mmol/mol  (۷٫۴%) بود.

به طور کلی، در بیمارانی که هر سه دارو را مصرف کردند، HbA1c به میزان ۷٫۳ mmol/mol (0.66%) کاهش داشت، ولی تغییر قابل توجهی در گروه دارونما مشاهده نشد. وزن بدن در گروه داپاگلیفلوزین، ۱٫۹ کیلوگرم کم شد، که در مقایسه، در گره دارونما، وزن حدود ۰٫۷ کیلوگرم کاهش داشت.

نویسنده ی مسئول “دکتر پارش داندونا” می گوید “ما در این تحقیق به یک روش درمان سه گانه (انسولین، لیراگلوتید و داپاگلیفلوزین) دست یافتیم که موجب بهبودهای چشمگیری در کنترل گلوکز خون و کاهش وزن شد. این استراتژی، باعث پیشرفت هایی در نتایج پژوهش قبلی شد که بهبودهایی را در مدیریت گلوکز خون، با استفاده از لیراگلوتید همراه با انسولین، نشان می داد.

گروه “داندونا” بیان داشتند در تمام بیمارانی که داپاگلیفلوزین دریافت کردند، “کتون” افزایش داشت، که می تواند آنها را مستعد گسترش “کتواسیدوزیس دیابتی” (DKA) نماید.

این مستعدسازی می تواند بویژه در میان افرادی رخ دهد که کاهش قابل توجهی در انسولین را با دریافت لیراگلوتید، همراه با داپاگلیفلوزین داشته اند، و همچنین کسانی که کربوهیدارت بسیار کمی مصرف کرده اند.

آنها اشاره کردند تحقیق بیشتری مورد نیاز است و براساس این داده ها، ممکن است لازم باشد دوزهای انسولین کاهش یابد، درحالیکه باید از دوزهای بالاتر داپاگلیفلوزین نیز اجتناب گردد.

نویسندگان به این نتجیه رسیدند که اگر تصمیم گرفته شود که این روش اتخاذ گردد، پس این روش باید فقط توسط یک بیمار آگاه، همراه با یک متخصص غدد به کار گرفته شود که به خوبی با این روش آشنا است.

منبع: the global diabetes community