انسولین‌درمانی شدیدِ برای بیماران دیابتی تازه تشخیص می‌تواند آنها را دست‌کم تا ۴۸ هفته از داروهای دیگر بی‌نیاز سازد.
به گزارش پایگاه خبری دیابت (دیابتیک نیوز)، در دیابت نوع دو تازه تشخیص داده شده (T2DM)، انسولین‌درمانی شدید کوتاه مدت (IIT) برای ۲ تا ۴ هفته می‌تواند مقاومت به انسولین را پایین آورده، گلوکاگون خون را کاهش دهد، عملکرد سلول های بتا را بهبود بخشد و حتی به بهبود و کاهش دیابت بینجامد که در برخی بیماران می‌تواند تا یک سال دوام داشته باشد.
این یافته نتیجه بررسی یک تحقیق تصادفی کنترل‌شده دو سو کور بود که در آن ۲۵ بیمار مبتلا به دیابت نوع دو اولیه (دوره کمتر از ۷ سال)، به مدت ۴ هفته درمان IIT را سپری کردند و پس از آن به مدت ۴۸ هفته تحت درمان پلاسبو (دارونما) قرار گرفتند. شرکت‌کنندگان هر ۱۲ هفته یک آزمایش دهانی تحمل گلوکوز (OGTT) را می‌گذراندند تا حساسیت به انسولین، پاسخ سلول آلفا و عملکرد سلول بتای آنها به طور پیوسته مورد ارزیابی قرار گیرد. بهبود دیابت به صورت A1c<6.5% در نبود دارو برای دیابت نوع دو تعریف شد.
نتایج نشان داد که ۴۸ هفته پس از قطع انسولین شدید، ۱۴ شرکت‌کننده (۵۶ درصد) با بهبود دیابت مواجه شده بودند. در دوره مبنا، گروه بهبودیافته طول دوره دیابت کوتاهتر (۱.۲ در برابر ۲.۶ سال)، A1c پایین‌تر (۶.۲٪ در برابر ۷.۱٪) و عملکرد سلول بتای بهتری داشتند.
دو گروه در شاخصه‌های کلینیکی نظیر سن، جنسیت، قومیت، درمانهای دیابت پیش از آزمایش صورت‌گرفته، شاخص توده بدنی، دور کمر، فشار خون، آنزیمهای کبدی یا حساسیت به انسولین تفاوتی با هم نداشتند.
سپس در تحلیل رگرسیون لجیستیک، دوره‌های کوتاهتر دیابت، به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده مستقل بهبود در ۴۸ هفته، جایگزین A1c و عملکرد سلول بتای مبنا شدند.
در ۴۸ هفته پس از انسولین‌درمانی شدید کوتاه مدت، ۵۶ درصد مشارکت‌کنندگان در وضعیت بهبود باقی ماندند. مقایسه افرادی که بیماری آنها فروکش کرده بود با کسانی که به برنامه درمانی پاسخ نداده بودند هیچ تفاوتی را در دور کمر، شاخص توده بدنی، حساسیت به انسولین (شاخص ماتسودا) یا پروفایل گلوکاگون چه در دوره مبنا و چه در طول ۴۸ هفته نشان نمی‌داد. گروه پاسخ‌دهنده در مقایسه با کسانی که بیماری آنها فروکش نکرده بود A1c مبنای پایین‌تر و عملکرد سلول بتای مبنای بهتری داشتند.
تعیین‌کننده اساسی احتمال رسیدن به بهبود پایدار بدون دارو با IIT کوتاه مدت، مداخله زودهنگام، به خصوص در دو سال اول پس از تشخیص است و معکوس کردن یا به تاخیر انداختن دیابت نوع دو می‌تواند از رنج بیماری جلوگیری کند و هزینه‌های پزشکی و سلامت را کاهش دهد.
در مطالعه دیگری درباره بیماران تازه تشخیص دیابت نوع دو که در چند روز تشخیص داده شده بودند، (انسولین‌تراپی شدید کوتاه-مدت دیابت نوع دو تازه‌تشخیص)، بیماران قادر بودند A1c خود را با انسولین‌درمانی شدید کوتاه مدت تا ۶.۶٪ پایین بیاورند.
مطالعات قبلی نشان داده بود که اصلاح حاد هیپرگلیسمی در بیماران با دیابت نوع دو بلند مدت تنها می‌تواند به ارتقای کوتاه مدت کنترل قند خون پس از قطع انسولین منجر شود. این مطالعه تلاش می‌کند تا هر نوع خصوصیت مبتلایان دیابت نوع دو تازه‌تشخیص را که ممکن است با یک دوره کوتاه انسولین‌درمانی از مزایای بلند مدت در کنترل قند خون بهره‌مند شوند شناسایی کند.
در این مطالعه مجموع ۱۶ سوژه با دیابت نوع دو تازه‌تشخیص، در مدت ۲ تا ۳ هفته تحت انسولین درمانی شدید قرار گرفتند که پس از آن قطع شد.
نتیجه‌ای که به دست آمد، افت قند خون ناشتا از ۲۳۰mg/dL به ۱۲۶mg/dL بود. و این بهبود تا یک سال بعد دوام داشت. سطح انسولین زیر منحنی برای مراقبت پس از درمان آزمون دهانی تحمل گلوکز هم پس از انسولین‌درمانی مستقیما ارتقا یافت و پس از یک سال، هفت نفر از سوژه‌ها صرفا با رژیم‌درمانی، هشت نفر با نیاز به درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون (OHA) و یک نفر با انسولین درمانی، کنترل قند خون خود را در وضعیت خوب حفظ کردند. وجه تمایز افرادی که از درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون (OHA) یا انسولین‌درمانی بی‌نیاز بودند آن بود که آنها در طول مرحله فعال انسولین‌درمانی به انسولین کمتری نیاز داشتند و قادر بودند در پایان دوره انسولین‌درمانی به سطح پایین‌تری از گلوکوز ناشتا دست پیدا کنند.
این نتایج باز هم نشان می‌دهند که در دیابت نوع دو تازه‌تشخیص با سطح گلوکوز ناشتای بالا، یک دوره ۲ تا ۳ هفته‌ای انسولین‌درمانی شدید می‌تواند با موفقیت زمینه را برای کنترل خوب و بادوام قند خون فراهم کند. سرعت دستیابی به قند خون طبیعی با انسولین می‌تواند پیش‌بینی کند که چه بیمارانی می‌توانند صرفا با توجه به رژیم غذایی در کنترل سطح گلوکوز خود در دوره‌های بعد موفق باشند.
منبع: http://www.diabetesincontrol.com
