عوامل خطرساز اصلی برای دیابت نوع ۲ به خوبی شناخته شده اند: اضافه وزن، رژیم غذایی نامناسب، کم تحرکی، سن، سابقه خانوادگی و غیره. اما سر و صدای ترافیک؟ یک مطالعه جدید که اخیرا در مجله تحقیقات زیستمحیطی توسط محققان در دانمارک منتشر شدهاست، نتیجه میگیرد که این در واقع یک عامل است.
این مطالعه براساس پرسش نامههایی بود که به ساکنان دانمارک ۱۶ سال و بالاتر بین فوریه تا آوریل ۲۰۱۰ و فوریه تا آوریل ۲۰۱۳ داده شدهبود. محققان به صورت تصادفی ۲۸۶،۱۵۱ نفر را انتخاب کردند و تا سال ۲۰۱۷ آن ها را دنبال کردند. پرسشنامهها عواملی مانند رژیم غذایی، سیگار کشیدن، مصرف الکل، شاخص توده بدنی (BMI) و فعالیت فیزیکی را مورد بررسی قرار دادند. محققان همچنین اطلاعاتی در مورد تحصیلات، درآمد، شغل، کشور مبدا، و وضعیت تاهل (زندگی مشترک) جمعآوری کردند. آدرسهای مسکونی افراد نیز شناسایی شدند و براساس این آدرسها، محققان سر و صدای جاده و راهآهن را در بیشترین و کمترین خانههای در معرض قرار گرفته محاسبه کردند.
پژوهشگران از این گروه از افراد، ۷،۵۷۴ مورد دیابت نوع ۲ (T۲D) را شناسایی کردند. آن ها سپس براساس تاریخچه آدرس مسکونی، “میانگین زمانی ۱۰ ساله صدای جاده و راه آهن” را محاسبه کردند که بالاترین سطوح، LdenMax و کم ترین LdenMin نام داشتند. آنها توضیح دادند: “هدف اصلی ما بررسی ارتباط بین سر و صدای جاده و راه آهن در بیشترین و کمترین نماهای مسکونی و خطر بیماری T2D در یک گروه دانمارکی، مبتنی بر پرسشنامه بود.”
سر و صدای ترافیک با خطر دیابت نوع ۲ مرتبط است.
محققان به این نتیجه رسیدند که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سر و صدای ترافیک جاده ای نه تنها با دیابت نوع ۲ مرتبط است، بلکه دیابت نوع ۲ را نیز باید در هنگام محاسبه اثرات بهداشتی سر و صدا در نظر گرفت.” جالب است که آن ها گزارش کردند که سر و صدای ترافیک جاده ای در کم ترین مواجهه با نمای مسکونی به شدت با دیابت نوع ۲ مرتبط است که متناقض به نظر می رسد. محققان برای توضیح این یافته این فرضیه را مطرح کردند: ” بیشتر مطالعات در مورد نویز و دیابت تجزیه و تحلیل هایی را براساس تخمین های نویز در معرض دیدترین نمای مسکونی انجام داده اند. با این حال، از آنجا که اعتقاد بر این است که تاثیر نویز بر خواب یک مکانیزم مرکزی در مسیر بین نویز و T۲D است، قرار گرفتن در معرض نویز در کم ترین نمای مسکونی ممکن است خطر T۲D را نیز افزایش دهد، زیرا افراد اغلب ترجیح می دهند اتاق خواب خود را دور از یک خیابان پر سر و صدا قرار دهند.”
این یافته به محققان کمک کرد تا به این سوال بزرگتر پاسخ دهند که چرا سر و صدای ترافیک در وهله اول موجب بروز دیابت میشود. پاسخ آنها: “این ممکن است نشان دهد که اثر خطرناک سر و صدا بر T2D عمدتا از طریق اختلال در خواب رخ می دهد.” به عبارت دیگر به نظر می رسد تاثیر مضر صدا بر خواب عامل اصلی ارتباط بین صدا و دیابت باشد. این نتیجه گیری با مطالعات قبلی که به این نتیجه رسیده بودند که خواب ضعیف با مقاومت به انسولین، پیش دیابت، دیابت و اختلال تحمل گلوکز مرتبط است، سازگار است. برای مثال، آزمایشها تایید کردهاند که اگر داوطلبان سالم در معرض برنامه خواب ضعیف مداوم قرار گیرند، کاهش حساسیت انسولین و تحمل گلوکز را تجربه میکنند.
از نظر فنی، نویسندگان این مطالعه توضیح دادند که صدای شنوایی ” به دنبال برانگیختگی سیستم عصبی اتونومیک و محور هیپوتالاموس – هیپوفیز آدرنال است که منجر به ترشح هورمون های استرس می شود.” علاوه بر این، آن ها گفتند: “سر و صدا در طول شب می تواند کیفیت و مدت خواب را کاهش دهد” و ” خواب ضعیف با التهاب درجه پایین، کاهش حساسیت به انسولین و اختلال در تنظیم گلوکز همراه بوده است که همه ویژگی های بالینی اصلی T۲D هستند.” در نهایت، آن ها اشاره کردند که قبلا نشان داده شده است که سر و صدای ترافیک با بی تحرکی فیزیکی و چاقی (دو عامل خطر دیابت کلاسیک) مرتبط است.
منبع: diabetes self management
